อยู่ดีๆ ก็นึกอยากพล่ามอดีตขึ้นมาซะอย่างงั้น

นึกถึงสมัยมัธยมต้น ที่เล่น แชทคอมตูนใหม่ๆ จากคำชักชวนแกมหลงไหลของเพื่อนสนิท

ที่ชื่อ หนู่นู้... บล๊อกมันก็ไม่ไกลจากเราเท่าไหร่ เพื่อนบ้านกันนี่แหละ

จำได้ว่าสมัยนั้นคอมตูนรุ่งเรืองมาก และ เราก็ชอบมาก

เป็นห้องแชทที่แรกในชีวิตที่เล่นและติดหนึบ ที่ต้องแชททุกวันไม่ขาด

แชทจนการบ้านไม่ทำ... จริงๆเล้ย = =

แล้วคอมตูนก็พาให้เราหลงไหลการเป็นโอตาคุ ที่ชอบอ่านการ์ตูนและแต่งคอส

เออ... วาดรูปด้วย

 

จำได้ว่า เล่นแชทครั้งแรก ก็โดนหาว่าเป็นผู้ชายเลย เพราะ สกรีนเนมที่มันดูแปร่งๆ

CHIYOH มาจาก CHI + YOH ชิ คือชื่อเราเอง และ ขณะนั้นชอบชาแมนคิง พระเอกชื่อโย

เลยเอามายำกันซะ กลายเป็น ชิโยะ... มันฟังดูผู้ชายตรงไหนฟะนี่ ยังงงๆ

หลังจากพยามแก้ตัวหลายหนว่าเป็นผู้หญิง แต่ไม่สำเร็จ ก็เลยปล่อยเลยตามเลย

 

เป็นผู้ชายก็ได้ (วะ) แล้วก็ค้นพบว่า... อืม... นะ!

ไม่เลวนี่หว่า เลยเนียนเรื่อยมา จำได้ว่า นู้ เพื่อนเรา มันก็เล่นเป็นผู้ชายเหมือนกัน

จนคนคิดว่า ชิโยะกะเพื่อนมันเป็นคนเดียวกัน ฮาแตกจริงๆ

 

สิงในบอร์ดได้ไม่นานนัก.. ก็มาเจอคาซึมิ เพื่อนผู้ชักจูงเราเข้ากลุ่มการ์ตูนและคอส

ที่ชื่อว่า เอชซี ย่อมาจาก hot chronics ซึ่งเราก็เออ ออ ห่อหมกตามไปเข้าสังกัด

และก็ทำตัว งงๆ ไปตามระเบียบของมือใหม่หัดโอตาคุ

 

ซึ่งไม่น่าเชื่อว่า... เพื่อนออนไลน์จะเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืนจนปัจจุบัน

เพราะ เพื่อนในกลุ่มบางคนเราก็ยังสนิทอยู่ บางคนก็สนิทมาก บางคนก็ห่างๆหายๆกันไปตามกรรม

 

พอได้นึกย้อนกลับไปเวลาเล่นแชทที่ คอมตูน แล้ว

มันมีความสุขแบบบอกไม่ถูกทีเดียว เราชอบนะ

แต่ก็น่าเสียดายที่มันปิดไปแบบไม่มีกำหนดเปิดอีกแล้ว

บางครั้งบางที... มิตรภาพ ออนไลน์ มันก็ยั่งยืนกว่าเพื่อน ที่ มหาลัยซะอีก

 

ดีใจที่อย่างน้อยๆ ครั้งนึง เราก็เคยเป็นสมาชิกคนนึงของสังคมเล็กๆ ตรงนี้

และได้รับอะไรตอบแทนมามากมาย

 

 

ขอบคุณ หนู่นู้ ที่ชักจูง ฮ่าๆ

รวมทั้ง คาซึมิ น้อยผู้น่ารัก ที่ทำให้เราเคยเป็น เอชซี (เพราะตอนนี้คงเหลือแค่อดีต)

รักคอมตูนจัง ^-^

 

 

ปล. ความทรงจำเก่าๆ ถึงจะย้อนมันกลับไม่ได้ แต่มันก็หอมหวานเสมอเมื่อนึกถึง

มัน..

posted on 08 Mar 2007 01:17 by chichan

ปลายเท้ามันชา ฉันไม่รู้สึกอะไร

สมองหมุน เหมือนถูกเหวี่ยง

.

.

โลกของฉันหยุดลง เสี้ยวนาทีนั้น

.

.

เวลาที่แสนทรมานของฉัน

มันยาวนานเหมือนวินาที เป็น ชั่วโมง

.

.

.

No body can heal my pain..

.

.

ไม่อยากนึกถึงคำพูดคำนั้น

แต่ถ้าฉันเอาแต่หนี

.

.

"มัน" ก็จะตามล่าฉัน

.

.

ถ้าเกิดเผชิญกับมันซะ

.

ฉันก็อาจจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

.

.

แต่ไม่นาน มันก็จะดีขึ้น

.

.

.

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วฉันก็จะแข็งแรงขึ้น

.

.

ฉันหวังว่า....

ไม่แน่นอน

posted on 09 Feb 2007 17:58 by chichan

ฉันควรจะดีใจไหมนะ

ที่เราอาจจะเจอกันอีกครั้ง?

.

.

.

มันเป็นเรื่องดีหรือร้ายกัน?

.

.

เจอเธออีกครั้ง..

.

มันจะเป็นการทำร้ายฉัน หรือ เธอ?

.

.

หรือ เรา?

.

.

ความรู้สึกเราคงไม่เหมือนเดิม

เราคงต้องเริ่มกันใหม่

.

ที่ทำไว้...

มันพังหมดแล้ว.

.

.

แต่เราคงไม่มีวันเหมือนเดิม

.

.

ปล. ฉันอาจจะไปดูหนังวันศุกร์นี้ เลยอยากชวนให้ทุกคนไปด้วยกัน..

คุณอาจจะเจอฉันนั่งข้างคุณในโรงหนัง ก็เป็นได้นะคะ.. มีอะไรแน่นอนบ้างละคะ?